Αν και σήμερα ακούγονται παράξενα ή και αποκρουστικά, στο παρελθόν θεωρούνταν αποτελεσματικές θεραπείες.
Μερικές από τις πιο γνωστές περιπτώσεις περιλαμβάνουν:
Για την ενούρηση (το "βρέξιμο" του κρεβατιού): Ίσως η πιο διαδεδομένη χρήση. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και της Ευρώπης, έδιναν σε παιδιά που λέρωνε το κρεβάτι τους να φάνε ψημένο ή τηγανισμένο ποντίκι. Πίστευαν ότι αυτό θα τα βοηθούσε να ελέγχουν την κύστη τους.
Για τον κοκκίτη: Σε παλαιότερες εποχές, το ποντίκι θεωρούνταν φάρμακο για τον επίμονο βήχα (κοκκίτη). Χρησιμοποιούσαν το ζουμί από βρασμένο ποντίκι ("τσάι ποντικού") ή το έδιναν ψημένο στον ασθενή.
Για τον πονόδοντο: Μια λαϊκή πρακτική περιλάμβανε το τρίψιμο ενός νεκρού ποντικιού πάνω στο μάγουλο ή τα ούλα για να σταματήσει ο πόνος.
Για τσιμπήματα σκορπιού: Ο Διοσκουρίδης, ο αρχαίος Έλληνας γιατρός και φαρμακολόγος, ανέφερε ότι τα ποντίκια αν τοποθετηθούν πάνω στην πληγή, μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του δηλητηρίου από τσίμπημα σκορπιού.
Αρχαία Αίγυπτος: Οι μητέρες έτρωγαν μαγειρεμένα ποντίκια ως θεραπεία για να μεταφέρουν, μέσω του θηλασμού, τις "θεραπευτικές ιδιότητες" στα άρρωστα βρέφη τους.

Φυσικά σήμερα ξέρουμε πως οι πρακτικές αυτές ανήκουν στη σφαίρα της λαϊκής παράδοσης και της δεισιδαιμονίας και είναι γνωστό ότι τα ποντίκια είναι φορείς πολλών σοβαρών ασθενειών (όπως η λεπτοσπείρωση και η σαλμονέλωση), οπότε οποιαδήποτε τέτοια επαφή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την υγεία.