Κρίστα Πάικ: Από εκείνη την ημέρα, δεν υπήρξε ούτε στιγμή που να μην αισθάνομαι πόνο
«Πριν από ένα μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στον θάλαμο εκτελέσεων της ανδρικής φυλακής Ρίβερμπεντ, προετοιμασμένη να πεθάνω. Είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα», δήλωσε η Πάικ σε ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους δικηγόρους της.
«Μερικές ημέρες αργότερα, ξύπνησα μόνη σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας. Από εκείνη τη νύχτα, δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να μην αισθάνομαι πόνο. Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου, οι παλάμες μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό και στην ψυχή μου».
Η Πάικ, η οποία έχει καταδικαστεί για φόνο και βρίσκεται εδώ και τρεις δεκαετίες στην πτέρυγα των μελλοθανάτων, πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και επέστρεψε στη φυλακή της στο Νάσβιλ δέκα ημέρες μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσής της, στις 30 Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με τη νομική της ομάδα, τα χέρια της είχαν πρηστεί και γεμίσει μώλωπες, όταν η ομάδα εκτέλεσης προσπάθησε να τοποθετήσει ενδοφλέβιες γραμμές για να διοχετεύσει στην κυκλοφορία του αίματός της δύο δόσεις του θανατηφόρου φαρμάκου πεντοβαρβιτάλη. Ιατρικοί ειδικοί έχουν εκτιμήσει ότι οι τραυματισμοί της ενδέχεται να προκλήθηκαν είτε από λανθασμένη εισαγωγή της βελόνας είτε από διαρροή της χημικής ουσίας στους ιστούς της.
Πριν χάσει τις αισθήσεις της, είχε παραπονεθεί ότι ένιωθε το χέρι της σαν να ήταν έτοιμο να σκάσει και ότι «καιγόταν», σύμφωνα με τους δικηγόρους της.
«Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα»
«Αναρρώνω και γνωρίζω ότι γίνομαι πιο δυνατή», δήλωσε η Κρίστα Πάικ στην ανακοίνωσή της. «Όμως, το να επουλώνονται οι πληγές δεν σημαίνει ότι είμαι καλά».
Την ημέρα που είχε προγραμματιστεί η εκτέλεσή της, η Πάικ δήλωσε ότι μπήκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Ρίβερμπεντ γαλήνια και προετοιμασμένη να πεθάνει, καθώς τις τελευταίες ημέρες είχε αφιερωθεί στο να αποχαιρετήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Στον θάλαμο εκτελέσεων, είπε στους μάρτυρες ότι τους αποχαιρετούσε με «καλοσύνη», αναφερόμενη σε μια βουδιστική προσευχή που της είχε ζητήσει να επαναλαμβάνει ο πνευματικός της σύμβουλος.
«Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα», πρόσθεσε η Πάικ, «και νιώθω βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που έφερε τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την τρομερή κατάσταση».
