"Ήταν 5 Μαΐου του 2010 όταν ο χρόνος πάγωσε μέσα στους μαύρους καπνούς της Σταδίου. Αυτούς που στέρησαν, τελικά, τη ζωή από την Παρασκευή Ζούλια, από την έγκυο Αγγελική Παπαθανασοπούλου και τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Από τρεις αθώους εργαζόμενους της Marfin, που δολοφόνησε η διχαστική οργή και η τυφλή βία.
Δεκαέξι χρόνια μετά, η απώλειά τους γίνεται καθρέφτης των δεινών που φέρνει το μίσος των εχθρών της Δημοκρατίας. Μία διαρκής προειδοποίηση ότι ο μηδενισμός και ο ακραίος λόγος στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και της πατρίδας συνολικά. Αλλά και μέτρο της απόστασης που ευτυχώς έχουμε κατακτήσει από το χάος εκείνων των ημερών.
Χρέος μας, τώρα, είναι να μην ξεχάσουμε, τιμώντας αυτούς που χάθηκαν τόσο άδικα. Αλλά και να αντισταθούμε σε όσους επιχειρούν να ναρκοθετήσουν και πάλι την ομαλότητα. Να επιλέξουμε την πρόοδο από το χθες και, παρά τις δυσκολίες, να συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά με σιγουριά".