Συγκεκριμένα στο πόρισμα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα protothema.gr αναφέρεται ότι η σωλήνα ήταν κατάλληλη ως υλικό και διαστάσεις, αλλά η εγκατάσταση είχε σοβαρές ελλείψεις προστασίας (χωρίς αντιδιαβρωτική επικάλυψη, καθοδική προστασία και σωστή τοποθέτηση στο έδαφος).

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί διάβρωση και τρύπες στη σωλήνα, κάτι που δεν οφείλεται στο υλικό, αλλά σε κακή εγκατάσταση και ανεπαρκή προστασία.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται:

«Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των εργαστηριακών δοκιμών-ελέγχων, προκύπτει ότι ο χρησιμοποιηθείς χαλύβδινος σωλήνας ήταν μεταλλουργικά κατάλληλος και διαστασιολογικά συμβατός με τις απαιτήσεις λειτουργίας (NPS 3/4″, Schedule 40) για μεταφορά αερίου καυσίμου (προπανίου) σε πίεση 1.5 bar, σύμφωνα με τα ισχύοντα πρότυπα εγκατάστασης.

Ωστόσο, η εγκατάσταση παρουσίαζε ουσιώδεις αποκλίσεις από τις κανονιστικές απαιτήσεις: απουσία εξωτερικής αντιδιαβρωτικής επικάλυψης στο υπόγειο τμήμα, έλλειψη συστήματος καθοδικής προστασίας και μη εγκιβωτισμό της σωλήνας σε στρώση καθαρής άμμου εντός εδάφους.

Οι ελλείψεις αυτές οδήγησαν σε άμεση και παρατεταμένη επαφή του χάλυβα με υγρό, αγώγιμο εδαφικό περιβάλλον, ευνοώντας την ανάπτυξη εντοπισμένης ηλεκτροχημικής διάβρωσης με βελονισμούς (pitting corrosion).

Ο αυτοενισχυόμενος μηχανισμός τοπικής ανοδικής διάλυσης είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλαπλών κοιλοτήτων και τελικά διατρήσεων-οπών, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν πειραματικά. Κατά συνέπεια, η αστοχία της σωλήνωσης δεν οφείλεται σε ακαταλληλότητα του υλικού, αλλά σε ανεπαρκή αντιδιαβρωτικό σχεδιασμό και μη συμμόρφωση της εγκατάστασης με τις βασικές απαιτήσεις των εφαρμοζόμενων τεχνικών προτύπων για υπόγειους αγωγούς μεταφοράς αερίων καυσίμων».